Aandelen voor de lange termijn
Beleggen in aandelen doe je voor de lange termijn. Een van de bekendste studies van wat dat op lange termijn oplevert komt van de Amerikaanse hoogleraar Jeremy Siegel.
In een periode dat de aandelenmarkten grote waardedalingen laten zien, is de verleiding soms groot om te denken dat het niet meer goed komt. In het verleden hebben we dit vaker meegemaakt. Een goed voorbeeld hiervan was het Amerikaanse weekblad Business Week dat in de zomer van 1979 op de voorpagina ‘The Death of Equities’ aankondigde. Niet lang daarna begon een van de grootste bloeiperiodes van aandelen ooit.
Voor- en tegenspoed
Op de beurs wisselen voor- en tegenspoed elkaar af. Net zoals de rendementen die in bijzonder goede tijden worden behaald, zijn ook de rendementen die in buitengewoon slechte tijden worden gerealiseerd niet maatgevend voor wat op lange termijn gemiddeld mag worden verwacht. Om die reden is het ook niet verstandig om belangrijke beleggingsbeslissingen tijdens pieken en dalen op de beurs te nemen. Onder invloed van de ‘bijzondere’ omstandigheden en het sentiment eromheen nemen beleggers dan vaak de verkeerde beslissingen.
Beleggen is een zaak voor de lange termijn. Succesvol beleggen is dan ook een zaak van plannen voor de lange termijn en als je dat goed hebt gedaan, op de ingeslagen weg doorgaan. De kunst is om niet door korte termijn ontwikkelingen het lange termijn doel uit het oog te verliezen. Makkelijker gezegd dan gedaan, dat is zeker. Maar de volhouder wint. Ook de volhouder die in aandelen belegt.
Jeremy Siegel
Jeremy Siegel, hoogleraar financiën aan de prestigieuze Wharton School van de Universiteit van Pennsylvania, is auteur van ‘Stocks for the Long run’, een van de meest gezaghebbende studies naar het lange termijn rendement op Amerikaanse aandelen, obligaties en cash. Zijn onderzoek gaat terug tot 1802. Een periode van meer dan 200 jaar. Verder terug in de tijd kan je eigenlijk niet gaan. In de VS is de beurs pas eind 18e eeuw opgericht. En in het begin werd er weinig bijgehouden. Siegel geeft ook zelf aan dat de gegevens over de jaren vóór 1872 minder betrouwbaar zijn dan over de periode daarna. In enkele andere landen (waaronder Nederland) bestaan beurzen al langer maar waren er vóór de 19e (meestal zelfs 20e) eeuw zo weinig beursgenoteerde bedrijven en/of is de data dermate onbetrouwbaar dat het niet geschikt is voor onderzoek en een niet representatief, vertekend beeld van de werkelijkheid zou geven.
Een aantal van de belangrijkste bevindingen van het onderzoek van Jeremy Siegel zijn:
- Sinds 1802 was het gemiddelde rendement na inflatie op Amerikaanse aandelen 6,8% per jaar. Vóór inflatie zal het gemiddelde rendement ongeveer 9% per jaar zijn geweest. Ter vergelijking: over dezelfde periode was het gemiddelde rendement na inflatie van obligaties 1,7% per jaar en van goud -0,4% per jaar. Ook ter vergelijking: een van de weinige andere gezaghebbende onderzoeken naar lange termijn rendementen (van Dimson, Marsh & Staunton) kwam voor de VS op een gemiddeld rendement na inflatie sinds 1900 van 6,7% per jaar. Vrijwel hetzelfde cijfer dus voor de afgelopen 100 en 200 jaar.
- Het slechtste gemiddelde rendement na inflatie over een periode van 1 jaar was -38,6% voor aandelen en -21,9% voor obligaties. Over een periode van 10 jaar was het -4,1% per jaar voor aandelen en -5,4% per jaar voor obligaties. Over periodes langer dan 20 jaar was het rendement op aandelen na inflatie altijd positief. Het slechtste gemiddelde rendement na inflatie over een periode van 20 jaar was 1,0% per jaar. Over een periode van 30 jaar was het 2,6% per jaar.
- Over een periode van twaalf maanden presteren aandelen 60% van de tijd beter dan obligaties. Over een periode van 20 jaar presteren aandelen in 95% van de gevallen beter dan obligaties. Sinds 1802 was er één periode van 30 jaar waarin obligaties beter presteerden dan aandelen (van 1831 tot 1861). Sinds 1872 hebben aandelen over een periode van 30 jaar altijd beter gepresteerd dan obligaties.
- Zelfs beleggers die waren ingestapt op het slechts mogelijke moment van de afgelopen 200 jaar (begin 1929, vóór de grote beurskrach van 1929 tot 1932 waarin de Amerikaanse aandelenmarkt met meer dan 80% daalde) hadden na ongeveer 12½ jaar hun verlies goedgemaakt. Na 22 jaar hadden aandelen het beter gedaan dan obligaties of cash. En na 30 jaar (1929-1958) was het gemiddelde rendement na inflatie op aandelen 6,8% per jaar. Dat was 5,1% per jaar beter dan obligaties en 7,5% per jaar beter dan cash.
Betekent dit dat het in de toekomst per definitie ook zo zal zijn? Nee, uiteraard niet. Er is geen garantie dat de toekomst zal zijn als het verleden. Maar om een idee te krijgen van wat de toekomst ons waarschijnlijk te bieden heeft, is het kijken naar lange termijn rendementen uit het verleden van breed gespreide portefeuilles van aandelen en obligaties het beste dat we hebben. Een kristallen bol is er immers niet.
Wie verwacht dat de wereld zoals we die kennen nooit meer terugkomt en stabiliteit en groei in de toekomst eerder uitzondering dan regel zullen zijn, kan beleggen in aandelen maar beter uit zijn hoofd zetten. Wie dit niet verwacht moet zich realiseren dat rendementen uit het verleden weliswaar geen garantie bieden voor de toekomst, maar op de lange termijn toch wel een goede indicatie bieden. En hoe langer de termijn, hoe beter de indicatie.
Wat verwacht Jeremy Siegel voor de toekomst? Onlangs zei hij er het volgende over: ‘When I talk about the long-term rates of return of stocks, 5% to 7% (na inflatie, HM), people say that's not exciting. I say that's a good bit better than bonds and anything else.’
Meer columns
Hendrik Meesman is directeur van Meesman Index Investments. In deze column geeft Hendrik Meesman zijn persoonlijke mening over een bepaald onderwerp. Dit hoeft niet de mening te zijn van Meesman Index Investments. De informatie in deze column is niet bedoeld als individueel beleggingsadvies of als aanbeveling tot het doen van bepaalde beleggingen. Vragen of reacties kunt u mailen naar h.meesman@meesman.nl.
